Zoek
Sluit dit zoekvak.

Witte gij ’t nog?

De mysterieuze klok

Op de hoek van de Dreef en de Heerseweg is restaurant Quisine gevestigd. Het pand is in 1910 begonnen als raadhuis van de gemeente Veldhoven-Meerveldhoven. Na de totstandkoming van de gemeente Veldhoven in 1921 heeft het nog tot 1949 dienst gedaan als gemeentehuis van deze gemeente.

Vóór 1910 stond op dezelfde locatie het in 1771 gebouwde raadhuis waarin de vergaderingen van de schepenbank Veldhoven-Zeelst-Blaarthem plaatsvonden. Meester Rijken heeft over dit oude raadhuis het volgende verhaal opgeschreven.

Het was een klein, eenvoudig gebouwtje, dat uiterlijk meer geleek op een burgerwoning dan op een deftig gemeentehuis. Het dak droeg een klein houten torentje – een zgn. dakruiter – op vvier ‘pooten’ met een klokje, dat oorspronkelijk zal gediend hebben om het volk op te roepen ter vergadering of om voorname feiten of verordeningen af te kondigen.

Maar ook is het wel eens gebruikt om een grap uit te halen. Zo herinner ik me – het was in het jaar 1900 – dat op een stille, rustige tegenavond het klokje plotseling begon te beieren. De mensen stormden de huizen uit en verzamelden zich rond het raadhuis, elkander ondervragende wat er aan de hand was. Niemand wist het. Zelfs de gemeentesecretaris – J. Louwers, overleden in 1908 – die er vlak naast woonde, begreep er niets van.

Met een bos rammelende sleutels kwam hij buiten gelopen om het raadhuis te ontsluiten en met een paar omstanders de vertrekken te onderzoeken. Men vond niets verdachts. Ook de veldwachter kwam er aan te pas. Dat was Ant. Damen (veldwachter vanaf 1897 en overleden in 1924). Hij was een man met zeer veel verbeelding: hij zou het geheim wel ontsluieren.

In zijn gewone, logge gang – hij was zeer corpulent – en met een revolver gewapend, inspecteerde hij alle delen van het gebouw, tot zelfs de vliering en de nok van het dak. Alles zonder resultaat. Sprakeloos keerde de veldwachter huiswaarts naar “ons Mie” zoals hij zijn wederhelft noemde. En ondertussen kletste het klokje maar steeds ongestoord en rusteloos door. Ook het volk droop af, onvoldaan en morrend, dat het op zulk een geheimzinnige manier was beetgenomen.

Een grappige schooljongen van 14 jaren, uit de buurt, kon zijn guitenstreek niet verzwijgen en vertelde aan ieder die naar hem wilde luisteren, dat hij de dader was van het bedreven feit. Hij had namelijk en lange, dunne ijzerdraad aan de klepel bevestigd, zich verscholen in de struiken van de naastgelegen weilanden en van daaruit het klokje in beweging en het dorp in opschudding gebracht.

MEER VERHALEN

De Maria van Heers

Langs ’s-Heren wegen kun je op verrassende plekjes een Mariakapelletje tegenkomen. Of een Mariagrot zoals op Heers.

Michieleke begraven te Veldhoven

Tot 1900 werd de laatste kermisdag afgesloten met een heuse begrafenis. Michieleke, een manneke gemaakt van een peen of bietwortel werd dan in een sigarenkistje onder luid gejammer begraven.

Zo zeeje we dè

De familie Van der Meeren op Schoot heeft een overzicht gemaakt van uitdrukkingen die in hun familie vaak gebruikt werden.

Plankgasfeest

De carnaval van 2003 stond op stapel en Ad Welten zou als prins Caravano de prins van Groot-Veldhoven zijn. De kasteleins van Veldhoven-Dorp hadden het plan geopperd om op dinsdag hun cafés te sluiten en gezamenlijk een grote feesttent op de Plaatse te zetten.

Op slot

Jan Huijbers van Schoot was vaste klant in De Plank, het café van Joop en Joke Joly dat nu ‘In d’n Olie-fant’ heet. Jan was een verstokte vrijgezel en kwam niet alleen voor de nodige pilsjes maar ook voor d’n buurt. En buurten kon Jan.

Die kommen ‘r bè mè nie in

Over Driekske Bullens doet in Veldhoven een mooie anekdote de ronde. Driekske vestigde zich begin jaren 50 met zijn gezin vanuit Oirschot op Zonderwijk waar hij – evenals in Oirschot – een café uitbaatte.

Boomincidenten op Schoot

Op Schoot woonde, aan de rand van den Oeienbosch, het gezin van Harrie en Drieka van der Meeren. Het was alles behalve een doorsneegezin met een eigen levensfilosofie.

De Kromstraat in 1958

Een wandeling door de Kromstraat van 1958 met een terugblik in het verleden. Een artikel in De Kempenaer uit dat jaar was omlijst met advertenties van winkeliers in de Kromstraat.

De Watermeulen

De boerderij die tot aan de ruilverkaveling in de jaren 60 van de vorige eeuw op Dorpstraat 169 stond, kent een rijke geschiedenis.

Mie Fiets uit Oers

In Oerle woonde en leefde van 1854 tot haar dood in 1932 Marie Renders, die in haar jonge jaren bijzonder rap was en daardoor de bijnaam Mie Fiets verwierf.

Verloren soldaten ‘terecht’

Een foto van een Engelse begraafplaats aan de Veldhovense Van Vroonhovenlaan gemaakt door Len (Leonard) Hart kwam in 1995 in handen van Jan van Beers.

Zeelst in het Rijksmuseum

Soms kan door speuren, vergelijken, kijken en concluderen een historische puzzel opgelost worden, zo ervoer Marcel Dings – inwoner van het Limburgse Steijl – toen hij onderzoek deed naar een oude tekening van zijn woonplaats, tenminste dat vertelde de toelichting bij de tekening hem. De tekening, opgeslagen in het Rijksmuseum in Amsterdam, bleek echter geen tekening van Steijl, maar van Zeelst.

Mijna’s winkeltje

Mijna van der Meeren is in de jaren 60 van de vorige eeuw in Veldhoven-Dorp een begrip geworden.