Zoek
Sluit dit zoekvak.

Witte gij ’t nog?

De Maria van Heers

Langs ’s-Heren wegen kun je op verrassende plekjes een Mariakapelletje tegenkomen. Of een Mariagrot zoals op Heers.

Uit Lourdes
De Mariagrot aan de Westerveldseweg is in 1990 gebouwd door het Sint Caecilagilde nadat het gilde in 1987 op de hoek Westervelden/Heerseweg een eigen terrein gekregen had. De grot is op 8 september 1990 officieel ingezegend door pastoor De Vries. Het beeld  dat nu in de grot staat, is de opvolger of opvolgster van het Mariabeeld dat in 1989 door het gilde uit Lourdes is meegebracht, waar het door bisschop Ter Schure is gewijd. 1989 is het Willibrordusjaar en ter gelegenheid daarvan bezoeken veel gilden de aloude bedevaartplaats waar de Heilige Maagd in 1858 in een grot aan de 14-jarige Bernadette verschenen is. Nadien is Lourdes ruim twee eeuwen lang een geliefde bedevaartplaats, ook vanuit onze contreien. Speciale treinen brengen zieken naar het heiligdom, in de hoop daar genezing te vinden. Lourdeswater uit de bron nabij de grot wordt in flesje mee naar Veldhoven genomen als aanvulling op de huisapotheek. Bij ziek zijn een paar slokjes per dag. Je weet maar nooit.

Een wit voetje gehaald
Het is aanvankelijk de bedoeling om het Mariabeeld in een te bouwen kappelletje te plaatsen in de nabijheid van het verenigingslokaal. Echter, de Lourdeservaring inspireert het gilde om een Mariaonderkomen te bouwen naar het idee van de grot in Lourdes. Maria krijgt een plaatsje in een nis waar je een gebedje kunt prevelen, bijvoorbeeld om Maria om een gunst te vragen. In ieder geval kun je er een kaarsje aansteken, maar dan wel met beleid. Want, op een kwade dag krijgt Maria het te heet onder haar voeten. Een brandend kaarsje is te dicht bij haar beeltenis gezet en die vat vlam. Zwartgeblakerde voeten zijn het gevolg. Goede raad is duur maar er is een goedkope oplossing. Zus Liebregts uit de Kromstraat – die de grot onder haar hoede heeft genomen – heeft nog een emmer met kalkwater staan. Maria brengt een nacht in de emmer door en haalt daarin weer witte voetjes.

Uit Rome
Maria is geliefd, ook bij een paar kwajongens. Ze nemen het beeld mee. Het beeld is onvindbaar en wordt vervangen door een hulp-Maria. Een tijdje later worden de jongens betrapt bij een ander voorval. Ze worden aan de tand gevoeld en bekennen ook de Mariadiefstal. Ze hebben het beeld nabij De Sprankel in de bossen gegooid. De politie vindt het daar ongeschonden terug. Het beeld kan weer in haar nis worden teruggeplaatst.

Maar de geschiedenis herhaalt zich. Weer wordt Maria ontvreemd en deze keer wordt het beeld in brokken teruggevonden. Geen nood. Ad, de zoon van Zus Liebregts, is samen met pastor Smulders in Rome. Ze weten daar een Maria van kunststof te bemachtigen, uiteraard in de Lourdeskleuren wit met blauw. De nieuwe Maria wordt gewijd en tijdens een ceremonie in de grot geplaatst. Ze staat er nu nog.

Een rozenhoedje
In de begindagen van de Lourdes-Maria wordt er regelmatig gebeden. De eerste paar jaar wordt er de hele meimaand iedere avond een rozenhoedje gebeden en de laatste dag lopen de biddende bezoekers met een kaarsje het hele plein rond. Maar de voorbidder gaat dood en het aantal  biddende bezoekers neemt af. Tradities vervliegen, ook op Heers.

De voorganger
De traditie gaat echter verder terug dan je denkt. De grot op Heers heeft een voorganger gehad. In de jaren 30 van de vorige eeuw woont op Heers ene Kees Smets, die aan de gevreesde ziekte TBC lijdt. Een bezoek aan Lourdes ligt voor de hand. Daar belooft hij Maria om op Heers een grot voor haar te bouwen als hij zal genezen. Zijn gebed wordt verhoord en Kees bouwt met behulp van buren en familieleden een grot aan een pad dat over het huidige gildeterrein liep. De grot stond enkele tientallen meters achter de huidige grot, met de rug daar naar toegekeerd en met de neus richting Veldhoven-Dorp. Ook de Katholieke Jonge Vrouwen hebben een rol gespeeld in de bouw en/of het behoud van de grot. Het wordt een geliefde gebedsplaats voor de bewoners. Zeker in de oorlog verzamelen ze zich iedere avond bij Maria om het rozenhoedje te bidden.

In het begin van de jaren 60 wordt de grot het slachtoffer van de ruilverkaveling als het landschap wordt gereconstrueerd.

De grot uit de jaren 30.

Het geheim
Tijden veranderen, rozenhoedjes zijn uit de mode geraakt en miraculeuze genezingen of gebedsverhoringen op ‘voorspraak’ van Maria zijn vervangen door specialisten, therapeuten en coaches.

Maar bij de grot op Heers is er voor de passant nog altijd gelegenheid voor verpozing en ontspanning. Ga op het benkske voor de grot zitten, zoek een moment van bezinning en geniet. Maria zal welwillend toekijken. Vergeet niet om een kaarsje aan te steken. In de grot zit een gleufje. Als je daar de 50 eurocent voor het kaarsje hebt in geschoven, besef je misschien dat de grot een geheim herbergt. Welk geheim is dat?

Foto boven: De Mariagrot op Heers uit 1990.

MEER VERHALEN

Michieleke begraven te Veldhoven

Tot 1900 werd de laatste kermisdag afgesloten met een heuse begrafenis. Michieleke, een manneke gemaakt van een peen of bietwortel werd dan in een sigarenkistje onder luid gejammer begraven.

Zo zeeje we dè

De familie Van der Meeren op Schoot heeft een overzicht gemaakt van uitdrukkingen die in hun familie vaak gebruikt werden.

Plankgasfeest

De carnaval van 2003 stond op stapel en Ad Welten zou als prins Caravano de prins van Groot-Veldhoven zijn. De kasteleins van Veldhoven-Dorp hadden het plan geopperd om op dinsdag hun cafés te sluiten en gezamenlijk een grote feesttent op de Plaatse te zetten.

Op slot

Jan Huijbers van Schoot was vaste klant in De Plank, het café van Joop en Joke Joly dat nu ‘In d’n Olie-fant’ heet. Jan was een verstokte vrijgezel en kwam niet alleen voor de nodige pilsjes maar ook voor d’n buurt. En buurten kon Jan.

Die kommen ‘r bè mè nie in

Over Driekske Bullens doet in Veldhoven een mooie anekdote de ronde. Driekske vestigde zich begin jaren 50 met zijn gezin vanuit Oirschot op Zonderwijk waar hij – evenals in Oirschot – een café uitbaatte.

De mysterieuze klok

Vóór 1910 stond op de hoek van de Dreef en de Heerseweg het in 1771 gebouwde raadhuis. Meester Rijken heeft er het volgende verhaal over opgeschreven.

Boomincidenten op Schoot

Op Schoot woonde, aan de rand van den Oeienbosch, het gezin van Harrie en Drieka van der Meeren. Het was alles behalve een doorsneegezin met een eigen levensfilosofie.

De Kromstraat in 1958

Een wandeling door de Kromstraat van 1958 met een terugblik in het verleden. Een artikel in De Kempenaer uit dat jaar was omlijst met advertenties van winkeliers in de Kromstraat.

De Watermeulen

De boerderij die tot aan de ruilverkaveling in de jaren 60 van de vorige eeuw op Dorpstraat 169 stond, kent een rijke geschiedenis.

Mie Fiets uit Oers

In Oerle woonde en leefde van 1854 tot haar dood in 1932 Marie Renders, die in haar jonge jaren bijzonder rap was en daardoor de bijnaam Mie Fiets verwierf.

Verloren soldaten ‘terecht’

Een foto van een Engelse begraafplaats aan de Veldhovense Van Vroonhovenlaan gemaakt door Len (Leonard) Hart kwam in 1995 in handen van Jan van Beers.

Zeelst in het Rijksmuseum

Soms kan door speuren, vergelijken, kijken en concluderen een historische puzzel opgelost worden, zo ervoer Marcel Dings – inwoner van het Limburgse Steijl – toen hij onderzoek deed naar een oude tekening van zijn woonplaats, tenminste dat vertelde de toelichting bij de tekening hem. De tekening, opgeslagen in het Rijksmuseum in Amsterdam, bleek echter geen tekening van Steijl, maar van Zeelst.

Mijna’s winkeltje

Mijna van der Meeren is in de jaren 60 van de vorige eeuw in Veldhoven-Dorp een begrip geworden.