In 1971 ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de gemeente Veldhoven heeft het toenmalige College van B en W aan de heer W. Klaasen, streekarchivaris van Oirschot, de opdracht gegeven een overzicht samen te stellen van de archieven van de voormalige dorpen, waaruit de gemeente Veldhoven in 1921 is ontstaan. Ook heeft de heer Klaasen in het kort de geschiedenis van de dorpen hierin opgenomen. Een kort overzicht over Oerle in de prehistorie is hier opgenomen.
Oerle in de prehistorie
De oudste gegevens wat betreft een menselijke nederzetting in Oerle dateren uit een prehistorisch tijdperk. Echter, wie de oudste prehistorische mens van Oerle is geweest, kan nog niet met zekerheid worden gezegd. In zijn “Archeologisch overzicht der gemeente Veldhoven” vermeldt de heer Gerrit Beex uit Hoogeloon (1912-1993), de eerste provinciale archeoloog en mede-oprichter van Brabants Heem, de vondsten van microlieten (kleine vuurstenen werktuigen) op Toterfout. Nader onderzoek dateren deze vondsten op 5.900 v.Chr..
Met zekerheid kunnen we aannemen, dat Oerle al in het mesolithicum (middensteentijd) menselijke bewoning kent. Misschien zullen er in de toekomst nog wel resten uit het paleolithicum worden gevonden, zoals bij de Vlasroot, waar volgens Gerrit Beex vuursteenafslag met bewerkte stukken werd gevonden, die vermoedelijk in de Ahrensburgcultuur thuishoort (9.000 v.Chr., jongpaleolithicum).
Uit het neolithicum (nieuwe steentijd; ca. 11.000 – 3.000 v.Chr.), waarin de mens overgaat van jagen en verzamelen naar landbouw en daardoor op een en dezelfde plaats verblijft, worden er op Toterfout en Halve Mijl stenen bijlen gevonden.
Eerste Bewoning
Uit het bovenstaande is het niet duidelijk op te maken welk mensenras in het bronzen tijdvak (3.000 – 800 v.Chr.) en in de vroegste ijzertijd (vanaf 800 v.Chr.) in Oerle woont. Vondsten uit de zogenaamde Hallstatt- en La-Tène-beschaving wettigen een sterk vermoeden, dat de oude Kelten, die zich vanuit Midden-Europa over Noord-Italië, Centraal-en West-Spanje en over heel Frankrijk hadden verspreid, zich ook in onze woongebieden hebben gevestigd.
Zeker is wel, dat reeds spoedig daarna de Germanen tot hier zijn doorgedrongen en zich waarschijnlijk met de Keltische bewoners hebben vermengd. Er is veel voor te zeggen, dat dezelfde urnenveldmensen en dezelfde bewoners uit de Hallstatt- en La-Tène-periode ook in Oerle een prehistorische woonplaats hebben gekozen. Het bodemarchief van Oerle bergt volgens insiders nog veel prehistorische wetenswaardigheden, die of door een systematische ontsluiting of door toevallige opgravingen op bouwterreinen aan het daglicht kunnen worden gebracht.
Einde van de prehistorie
We noemen de prehistorie de periode uit de menselijke geschiedenis waarvan geen leesbare, geschreven bronnen beschikbaar zijn. Het eindpunt van de prehistorie is dan het jaar waarin de oudst bekende en ontcijferde bron is geschreven. Dat is voor elke cultuur of gebied op aarde verschillend. Voor ons gebied eindigt de prehistorie wanneer de Romeinse Tijd begint.
Foto boven: Prehistorische vondsten uit de Veldhovense bodem in het Brabants Museum in ’s-Hertogenbosch.




























































































