In 2023 vestigt wolvin Emma zich in de Antwerpse Kempen. Afgelopen maart is in Bergeijk een wolf gesignaleerd. Na bijna 200 jaar is de wolf weer terug in de Kempen. Of iedereen daar gelukkig van wordt, is alles behalve zeker. In een grijs verleden zijn onze voorouders in ieder geval niet zijn beste maatjes.
Een premie voor een wolf
Tot in de 19e eeuw is de Kempen rijk aan uitgestrekte heidevelden met vennen. Bossen zijn er nauwelijks. Behalve klein wild, huizen er ook wolven. In de 17e en 18e eeuw kan zelfs van wolvenplagen worden gesproken. De overheid – schout en schepenen – looft premies uit om wolven aan te brengen. Het wel en vooral het wee van de wolven is terug te vinden in dorpsrekeningen en dorpsregisters. Op 10 maart 1767 melden Johannes Schippers, Petrus Lathouwers en Johannes Snelders dat ze op de Berkt te Oerle “hebben geschooten een wolf sijnde een rammelaer of manneken, welke seer out was”. Het gaat er bij de wolvenvangst lang niet altijd zachtzinnig aan toe. Een “aangeschooten moeierwolf” wordt achterhaald en met “knodse ofte stock doodt geslagen”. Vier jonge wolven worden “uytgehaelt ende vervolgens dootgeslaegen”. De premies zijn vaak buitensporig hoog. Uit rekeningen van de Dingbank van Oerle blijkt dat Jan van Kerkoerle en Hendrik Neggers een premie van tien gulden hebben ontvangen voor het schieten van een wolf in de duinen van Oirschot. Maar bij een serieuze wolvenplaag zoals in 1611 worden zoveel wolven gevangen dat de premies worden verminderd tot een tiental stuivers.
Klopjachten
Bij grote wolvenplagen zoals in 1611, 1614, 1630, 1686 en 1740-1742 worden klopjachten georganiseerd. Diverse dorpen slaan de handen ineen om gezamenlijk met vele honderden mannen met slaande trom op te rukken en de kring rond de wolven steeds kleiner te maken. Met rieken, gaffels en geweren worden de wolven te lijf gegaan. Ook dan is er hooliganisme. Rond 1630 ontaardt een grote wolvenjacht bij Postel in een oproer. Een grote menigte komt samen “niet soo seer om den wolf te vanghen, dan wel om het cloester te rooven.”
Slachtoffers
Evenals nu zijn vooral koeien, schapen en paarden een prooi. Maar ook mensen worden niet gespaard. In 1612 vaardigt de hertog een ordonnantie uit voor de wolvenjacht. Elk dorp moet wolvennetten maken en een wolfjager aanstellen want niet alleen het vee maar ook mensen worden door deze dieren bedreigd. In de 17e eeuw komt het in Retie voor dat de mensen uit afgelegen gehuchten niet meer naar de kerk durven. Alleen het mansvolk gaat nog, maar dan in groepen met de stok in de ene hand en de schepershond aan een ketting in de andere hand.
Rinkelen helpt
Er zijn allerlei methoden om de wolf af te schrikken en op afstand te houden. De dieren zouden gevoelig zijn voor rinkelend metaal. Al bellend gaan mensen over eenzame wegen of schetteren ze op een hoorn. Misschien een tip voor de wandelaar anno 2025 die op de Veluwe wil gaan wandelen.
Foto: Emma zoekt verkoeling (foto Natuurpunt).







































































